Een camera op de kop van een havik laat jachtvluchten reconstrueren

Jachtvluchten volgen vanuit het perspectief van de havik

Hoe volgt een roofvogel een prooi tijdens een snelle vlucht? Onderzoekers hebben een manier ontwikkeld om dat buiten het laboratorium nauwkeurig te reconstrueren. Ze combineerden een lichte camera op de kop van een vrij vliegende Harris’ havik met een gedetailleerde 3D-kaart van het onderzoeksgebied.

De camera registreerde vrijwel de hele omgeving rond de vogel. Met herkenningspunten in die beelden konden de onderzoekers de positie en kijkrichting van de havik koppelen aan de kaart. Zo brachten ze de vliegroute en de beweging van een door de lucht geworpen voedseldoel samen in één reconstructie.

Van vloeiende beweging naar snelle kopdraaiingen

In de proeven vlogen twee haviken tussen zitplaatsen en vingen ze het voedseldoel. Tijdens de nadering hielden ze het doel voor zich en bewogen hun kop vloeiend. Na de vangst veranderde dat patroon: terwijl ze naar de volgende zitplaats draaiden, maakten ze korte, snelle kopbewegingen, afgewisseld met momenten waarop de kop stabiel bleef.

De camera registreerde de richting van de kop, niet de precieze blikrichting van de ogen. Ook zijn twee vogels te weinig om algemene conclusies te trekken over het jachtgedrag van roofvogels. De studie laat vooral zien dat deze combinatie van een camera op het dier en een 3D-omgevingskaart gedrag in een groot buitengebied kan meten. Het testgebied besloeg ongeveer 12.000 vierkante meter.

De methode kan onderzoekers helpen om bewegingen en reacties op prooien in een natuurlijke omgeving te bestuderen, waar een vaste cameraopstelling lastig is. De onderzoekers werken aan een versie die ook oogbewegingen registreert.

Bronnen: de oorspronkelijke studie in Nature Methods en de toelichting van het Max Planck Institute for Neurobiology of Behavior.